Jesień ‘09

dzień po dniu wszystko płonie. myśli mają już odcień purpury, która zaszła nam za oczy. nie widzę niczego, oprócz rudawych końców Twoich włosów- to chyba znak, że się zakochałem.

dzień po dniu.

a Twoje ramiona sa jak jesienne gałęzie

.

.

.

Kolekcjonuje Twoje słowa, później czytam je w głowie jak wiersze

.

.

.

.

.

.

“Już kupiłem Ci bilet
nie wahaj się więc chociaż raz

Patrz ta jesień jak miłość
purpurą rozkrwawia nam wzrok
Mam poezję i wino,
będziemy się kochać co noc”

.

.

.

“Przepełnieni sobą wzajem,
pod stopami mamy świat

Może zrodzi się pytanie
- Czemu kocham Cię aż tak ?

Odpowiedzią będzie cisza …

oszalałych niemych ust

Większej ciszy nikt nie słyszał,
teraz wiem gdzie mieszka Bóg…”

.

.

.

przychodzisz i odchodzisz jak przypływy. jak jesień. jak miłość…

.

.

.

.

“Póki co całą słodycz gwiazd
Tobie dam…”

.

.

.

.

.

.

.

w dłoniach trzymasz moje szczęście

kochanie. jesteś śliczna. wiesz? mógłbym godzinami wpatrywać się jak wiatr rozwiewa Ci włosy.

.

.

ptaki odleciały na południe.

nie łudź się, że wrócą w tym roku

.

.

mrużysz oczy, bym całował Twoje powieki.

słonce głaszcze Cię po polikach. słodko rumianych polikach

.

.

szczere.