Mam na imię kobieta. mam sto lat i długie włosy. palce zakończone czerwonymi paznokciami.
jestem Twoja. jego. jej. jestem niczyja. wiatr mną targa. a pod powiekami zostaje spokój.
mam na imię Kobieta. jestem bardziej kobietą niż człowiekiem. boję się miłości
Sesja z Kozą.
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
moje usta już nie pachną wiśniami..
udany dzień. pora spać.
czekanie sprawia, że gorzknieje cała słodycz w nas.
“Like dying in the sun
Like dying in the sun
Like dying in the sun
Like dying
Will you hold on to me
I am feeling frail
Will you hold on to me
We will never fail
I wanted to be so perfect you see?
I wanted to be so perect
Like dying in the sun
Like dying in the sun
Like dying in the sun
Like dying” The Cranberries “Dying in the sun”
niekiedy tylko muzyka szumi nam w głowach. zapachy nie do zmycia.. uczucia nie do pokonania.
a tęsknota we mnie siedz- jak drucik z miedzi.
* * *
Zaraz po przebudzeniu. czekam na Ciebie.. później to już rutyna. te same świty. te same smaki.
* * *
upajam się myślą, że jesteś- tam gdzieś.
* * *
* * *
* * *
i jestem dla Ciebie każdego dnia.
* * *
umiera dzień. w konwulsjach rodzi się nowy. historia zapętla koło.
22.maja.2009
udzie są jak pogoda. .. ludzie są… ludzie byli. będą. ludzie. uchwycić ich zmienność, to jak malować obraz przez 24 godziny, i nakreślić pędzlem każdą pozycję słońca. każdą oświetloną latarnie. każdy jaśniejszy punkt.
ludzie są.
* * *
* * *
* * *
* * *
wersja B&W
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
<3
po deszczu- co widać zresztą na załączonych niżej obrazkach.
dmuchawce mokre jak kury, w butach gnój, a w sercu ciągle wiosna.
lalalala!
to akurat z mojego pokoju. ciaglę testute zoom, makro, makro, zoom- i ciągle gdzieś gubię ostrość. pewnie tak będzie przez najbliższe kilka tyg.
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
starczy tej zieleniny.zapamietać: nie należy jeść ogórka z innymi ważywami- bo?- bo jego soki zabijają witaminy innych warzywnych dobroci.
bez analizy jej smaku. bo każdy kubek smakuje inaczej
* * *
* * *
kawy nie pijam. za bardzo przybija mnie jej zapach.
od herbaty szybko można się uzależnić. od kubków też
Na moim balkonie. pierwsze odsłony “nowego” aparatu.
dopiero teraz zobaczyłam ile na nich jest mszyc- stokrotki+ mszyce muszą zginąć !!
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
Bezkarnie żółte popołudnie oddycha przytomnie.
otulam się w kokon. obce myśli i wyblakłe uczucia. wciąż chce, by woda na herbata wrzała- ale nie można tak bez przerwy tylko czekać
cukier na dnie szklanki tak jak był- jest.
Czajnik od rana wydaje dziwne pomruki. Woda się gotuje a nadal jest zimna w dotyku. Zalewam nią liście herbaty i patrzę. Jak unoszą się na powierzchni tafli
Cukier wcale się nie rozpuszcza
Para unosi się znad kubka i wydawać się może, że w całej kuchni pachnie czymś słodkim.
Projekcje umysłu jeszcze nigdy nie były tak zwodnicze. Patrzę na pustą filiżankę i smarując chleb masłem. Czekam aż życie się zacznie
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
nie ma takiej kategorii jak wyczekanie/ tęsknota/ letarg/ agonia/ śmierć
nie potrafię się odnaleźć w wiosennej pogodzie. w śpiewie ptaków i pomrukach wiatru. w ciepłej ziemi i zielonych trawach.
Dawno temu wywołana klisza. Jeszcze zimowe podgniłe owoce.
jakieś zdjęcie musiałam zrobić. ech.
muszę dojść do wprawy, w robieniu zdjęc negatywom ;D
“A potem, kiedy wspomnę, jeśli wspomnę cię
Zawładnie mną ochota zgłębić myśli
A potem kiedy wspomnę, a że wspomnę wiem
Tak trudno mi zrozumieć będzie powód, że
Widzę jak owszem
Widzę jak owszem
To bez znaczenia i to nieistotne
Jak wszystko waży mniej i nie przybliża się
Widzę jak małe, nieidealne
Nocne niebo o ile znaczy mniej,
Nie urodzajne, nie nawołuje mnie
Widzę jak owszem, to nieistotne
Nieważne, niepiękne, wyblakłe i
To nie istotne z perspektywy absolutu. ” Coma- Widokówka
miałam ich nie dawać, ale.. czas się oswoić z tym, że Jej już nie ma. ciężko mi z ta myślą jak i z innymi, ale.. nauczyć się od nowa żyć. od nowa oddychać- to o wiele bardziej skomplikowane, niż umrzeć i urodzić się ponownie. nie- ja nie mówię o zapominaniu. bo pamięć jest taka, że zawsze przechowam w niej Jej obraz.zawsze. smak obiadów, które dla mnie gotowała jak byłam mała. ten sos, i kapustkę taką słodką. fasolkę fioletową z masłem, pączki, oponki, nawet zwykłe ziemniaki- tylko ona umiała je tak przyrządzić.
umarła i już nic tego nie zmieni. trzeba żyć dalej. otrzeć zapłakane oczy, i modlić się do Boga, żeby ją przyjął
27.02.2009 [*]
Zawsze będę Cię kochać.
* * *
* * *
* * *
Nie bawimy się już w chowanego babciu- Znalazłam Cię więc się obudź.
muszę się tam wybrać w lepszych butach.
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
trzeba zaopatrzyć się w znicze i dobry zapas czasu.
